Waarom goede kandidaten afhaken in stilte (en niet meer terugkomen)

Je hebt iemand gesproken die goed bij jullie lijkt te passen. Het gesprek voelde goed, er was een klik en aan beide kanten was er enthousiasme.

“Deze moeten we niet laten lopen.”

En toch hoor je daarna ineens niks meer.

Geen reactie op je mail. Geen telefoontje terug. Gewoon stilte.

En het lastige? Je weet vaak niet eens precies waarom.

Afhaken gebeurt niet altijd met een duidelijke reden

We denken bij afhaken al snel aan iets groots. Een salaris dat niet past, een andere aanbieding of toch geen klik met het team.

Maar vaak begint het veel kleiner.

Iemand moet lang wachten op een reactie. Het is niet duidelijk wat de volgende stap is. Of tijdens het gesprek krijgt iemand weinig gevoel bij de organisatie.

Losse dingen misschien. Maar bij elkaar kunnen ze genoeg zijn om te denken: laat maar.

Ondertussen zijn er vaak andere opties

Een goede professional zit meestal niet stil tot een organisatie een beslissing heeft genomen.

Terwijl jullie intern nog overleggen, kan iemand ondertussen ook met een ander bedrijf in gesprek zijn. Daar wordt misschien sneller gereageerd. Is het proces duidelijker. Of voelt het contact gewoon persoonlijker.

En voor je het weet, ben je iemand kwijt die eigenlijk heel goed bij jullie had kunnen passen.

Niet omdat de functie niet interessant was. Niet omdat er geen klik was. Maar omdat het proces onderweg iets liet zien wat niet goed voelde.

De sollicitatie is ook een kennismaking met jullie

Tijdens een gesprek kijk je natuurlijk of iemand bij de functie past.

Maar andersom gebeurt precies hetzelfde.

De ander kijkt naar jullie. Hoe wordt er gecommuniceerd? Hoe snel wordt er gereageerd? Worden afspraken nagekomen? En misschien wel het belangrijkste: voelt iemand zich welkom?

Je kunt dus een geweldige functie hebben, maar alsnog iemand verliezen door de manier waarop het proces verloopt.

“We laten het nog even weten”

Klinkt onschuldig, toch?

Maar stel dat iemand na een goed gesprek twee of drie weken niks hoort. Ondertussen gaat het leven gewoon door.

Misschien komt er een ander aanbod. Misschien ontstaat er twijfel. Of misschien denkt iemand simpelweg: als ze zo langzaam reageren, hoe zal het dan zijn als ik er straks werk?

Daarom hoeft recruitment niet altijd sneller om sneller te zijn. Het moet vooral duidelijk zijn.

Ook als je nog geen beslissing hebt genomen, kun je even iets laten weten.

“Hi, we zijn nog in gesprek met het team. We zijn enthousiast over je en verwachten je vrijdag meer te kunnen vertellen.”

Een klein berichtje, maar het laat wel zien dat je iemand serieus neemt.

En soms hoor je gewoon helemaal niks meer

Dat is misschien wel het lastigste.

Je krijgt geen feedback en denkt al snel: “Die heeft waarschijnlijk ergens anders iets gevonden.”

Kan natuurlijk.

Maar misschien was het proces te lang. Was de communicatie te afstandelijk. Of bleef het te lang onduidelijk waar iemand aan toe was.

Daarom is het interessant om niet alleen te kijken naar hoeveel mensen je spreekt, maar ook naar waar mensen onderweg afhaken.

Daar zit vaak meer informatie in dan je denkt.

Goede mensen vinden is een ding. Ze enthousiast houden is iets anders.

Recruitment stopt niet zodra iemand bij jullie op gesprek komt.

Sterker nog: vanaf dat moment wordt het juist interessant.

Jullie kijken of iemand bij de organisatie past. Maar die persoon kijkt ondertussen net zo hard of jullie bij hem of haar passen.

Ieder contactmoment telt. Van het eerste bericht tot het sollicitatiegesprek. Van een telefoontje tot de uiteindelijke terugkoppeling.

Want soms zit het verschil niet in de functie of het salaris.

Maar gewoon in hoe iemand zich tijdens het proces voelt.

“Hier wil ik werken.”

Of:

“Laat maar.”

Dat verschil wil je natuurlijk liever niet pas ontdekken als iemand al verdwenen is.